1. Dzi­ad­kowie mogą, ale nie muszą poma­gać dzieciom przy wychowa­niu wnuków. Mają prawo do włas­nego życia, pasji, rozwoju,kształcenia się, do spędza­nia wol­nego czasu tak, jak tego pragną. Nie wolno wyma­gać od nich, aby rezyg­nowali ze spotkań z przy­jaciółmi, podróży. Mają prawo robić to, co lubią, nie poświę­cać się, nie rezyg­nować z przy­jem­ności. Spełnieni, szczęśliwi dzi­ad­kowie to wspani­ałe towarzystwo. A od sfrus­trowanej, wiecznie narzeka­jącej babci wnuczka prze­jmie złe nawyki. Dzi­ad­kowie swoje zobow­iąza­nia rodzi­ciel­skie wypełnili, wychowu­jąc swoje dzieci. Zapew­ni­a­jąc im miłość, opiekę, wyk­sz­tałce­nie. Nawet jeśli nie pracują, nie oznacza to, że cały swój wolny czas muszą poświę­cić wnukom.
  2. Dzi­ad­kowie mają prawo odmówić opieki nad wnukami. I nie tracą przez to prawa do miłości i opieki ze strony włas­nych dzieci. Na to już zapra­cow­ali, zaj­mu­jąc się nimi przez kilka­dziesiąt lat. Ani dzi­ad­kowie, ani ich dzieci nie powinni łączyć tych dwóch zobow­iązań. Każde inne postępowanie sprawia wraże­nie szantażu.
  3. Dzi­ad­kowie oraz rodz­ice wspól­nie i pre­cyzyjnie usta­lają zasady pomocy przy wnukach. Ile dni w tygod­niu i przez ile godzin mogą opiekować się wnukami. Na ile poz­woli im wiek i stan zdrowia. Na czym ta opieka ma pole­gać. Czy dzi­ad­kowie mają tylko zaj­mować się wnukami, czy też przy­go­towywać im posiłki, czy nawet gotować dla całej rodziny i prowadzić dom (np. sprzą­tać czy robić zakupy). Zauważaj to, co robią dzi­ad­kowie. Nigdy nie jest za dużo pochwał i wyrazów wdzięczności.
  4. Dzi­ad­kowie nie są tanią siłą roboczą. Nie może być tak, że rodz­iców stać na samochód, plazmę i wycieczki zagraniczne, a tłu­maczą, że nie mają pieniędzy na nianię, więc to dzi­ad­kowie muszą zająć się wnukami.

  5. Dzi­ad­kowie nie mogą ponosić kosztów opieki nad wnukami. Rodz­ina musi ustalić, kto płaci za utrzy­manie dziecka, gdy prze­bywa ono u dzi­ad­ków. Nie może być tak, że z nis­kich emery­tur płacą za jedze­nie, dodatkowe zaję­cia czy trans­port dziecka. Dzi­ad­kowie mogą poma­gać finan­sowo swoim dzieciom, ale nie jest to ich obow­iązkiem. Rodz­ice powinni zapro­ponować zwrot kosztów opieki nad dzieck­iem. Albo zre­wanżować się wartoś­ciowym prezen­tem, np. sfi­nan­sować remont łazienki czy kuchni, wymi­anę pralki, lodówki lub wyjazd na wycieczkę bądź wczasy.

  6. Dzi­ad­kowie, zwłaszcza gdy rezygnują z pracy zarobkowej, by zaj­mować się wnukami, mają prawo do zapłaty. Jej wysokość powinna być ustalona po otwartej roz­mowie. Ta sprawa musi być jasno postaw­iona od początku, żeby uniknąć kłopotli­wych sytu­acji. Mimo że dzi­ad­kowie decy­dują się przyj­mować pieniądze za opiekę nad wnukami, nie muszą wykony­wać każdego polece­nia swoich dzieci. Nawet wtedy nie są bowiem pracobiorcami.
  7. Opieka nad wnukami nie może wywracać do góry nogami życia dzi­ad­ków.
    Jeśli bab­cia ogląda codzi­en­nie swój ulu­biony ser­ial, to ma do tego prawo, nawet jeżeli córka uważa to za stratę czasu i nie chce, żeby jej dziecko też go oglą­dało. Jeśli jed­nak dzi­adek pali papierosy, to córka ma prawo prosić ojca, żeby nie palił przy wnukach. Ale nie może żądać, żeby rzu­cił palenie.
  8. Dzi­ad­kowie mają prawo rozpieszczać wnuki. To ich święte prawo. Nie oni bowiem odpowiadają za wychowanie najmłod­szych. Nie muszą robić tego, co rodz­ice, czyli usta­lać zasad, pode­j­mować trud­nych decyzji, staw­iać wyma­gania i je egzek­wować. To rodz­ice dbają o wartości mate­ri­alne i wychowanie dzieci. Dzi­ad­kowie powinni dawać wnukom najwięcej ciepła, miłości, akcep­tacji i bezpieczeństwa.

  9. Dzi­ad­kowie mogą radzić rodz­i­com, jak wychowywać dzieci, ale nie wolno im dyk­tować zasad wychowaw­czych.
    Nawet jeśli nie podobają im się te, które sto­sują rodz­ice. To oni odpowiadają za dzieci i usta­lają zasady, według których chcą je wychowywać. Dzi­ad­kowie zawsze muszą brać pod uwagę oczeki­wa­nia i opinie rodz­iców. Powinni wiedzieć, że jeśli będą lekce­ważyć zdanie rodz­iców, ci mogą ograniczyć ich kon­takt z wnukami.

  10. Dzi­ad­kowie muszą uwzględ­niać zasady nowoczes­nej diety i dba­nia o zdrowie dzieci.Nie prze­grze­wać ich, nie przekarmiać i nie zabra­niać ruchu na świeżym powi­etrzu. To szczegól­nie ważne, bo zasady zdrowego życia szy­bko się zmieni­ają, a dzi­ad­kowie nie zawsze za nimi nadążają. Jeśli nie chcą słuchać swoich dzieci, warto, by te wsparły się opinią lekarzy, specjalistów.
  11. Dzi­ad­kom nie wolno bić czy karać klapsem dzieci, nawet jeśli w ich młodości takie metody wychowaw­cze były uważane za dobre. To nie znaczy, że mają w ogóle nie karać wnuków. Zawsze jed­nak te kary powinny być wcześniej uzgod­nione z rodzi­cami i nie być bardziej drasty­czne od tych stosowanych przez rodz­iców. Wychowu­jąc dzieci, nie wolno bowiem odraczać kar ani tym bardziej straszyć maluchy rodzi­cami. Jeżeli dzi­ad­kowie nie dają sobie rady z krnąbrnymi wnukami, lep­iej, żeby ograniczyli swoją opiekę do niezbęd­nego minimum.

  12. Dzi­ad­kowie mają prawo znać opinię swoich dzieci, jak oce­ni­ają one ich opiekę nad wnukami. Potrzebne są częste szczere roz­mowy o tym, co się zdarzyło, jakie były trud­ności i kłopoty. Spraw­iedliwe, prze­myślane uwagi kry­ty­czne oraz słowa uzna­nia zapewnią dobre relacje między dzi­ad­kami — dziećmi –wnukami. Nie może być tak, że rodz­ice na prawo i lewo obgadują dzi­ad­ków, a nie potrafią im powiedzieć w oczy, z czego są niezad­owoleni, czego nie akcep­tują, jakie są ich oczekiwania.
  13. Dzi­ad­kowie nigdy nie kry­tykują swoich dzieci przy wnukach. Rodz­i­com też nie wolno źle mówić o dzi­ad­kach przy swoich dzieci­ach. Wza­jemne pre­ten­sje dorośli powinni spoko­jnie i rzec­zowo przekazy­wać sobie w cztery oczy. Możemy się ze sobą nie zgadzać, ale musimy się nawza­jem szanować. Tego nauczmy następne pokolenie.
  14. Dzi­ad­kowie nie mogą być prze­ciążani obow­iązkami związanymi z opieką nad wnukami.
    Mają obow­iązek dbać o swoje zdrowie i dobre samopoczu­cie. Muszą mieć czas na zro­bi­e­nie badań, odpoczynek, relaks, nawet na „zwol­nienia lekarskie”. Tylko kiedy będą wypoczęci, opieka nad wnukami będzie im spraw­iała radość i dodawała chęci do życia.

  15. Dzi­ad­kowie nie mogą dać się zamknąć w domu z wnukami. Bab­cia, która wyłącznie gotuje pomi­dorową, i dzi­adek, który tylko chodzi do kiosku po papierosy, nie będą auto­ry­tetem dla swoich wnuków.

  16. Rozwód rodz­iców nie jest roz­wo­dem między wnukami i dzi­ad­kami. Dzi­ad­kowie zachowują prawo do opieki i kon­tak­tów z wnukami. Są one tak samo ważne dla najmłod­szego i najs­tarszego pokole­nia. Sprzy­jają roz­wo­jowi emocjon­al­nemu i zachowa­niu więzów wielopokole­niowej rodziny. Dają poczu­cie trwałości i bez­pieczeństwa. Podob­nie wyjazd za granicę rodz­iców nie jest powo­dem, by zer­wać kon­takty między wnukami i dzi­ad­kami. Rodz­ice powinni robić wszys­tko, by je podtrzymywać.

  17. Dzi­ad­kowie mają prawo wiedzieć, dlaczego dzieci chcą, żeby to oni zaj­mowali się wnukami. Usłyszeć od swoich dzieci, że te im ufają, że zależy im na przekaza­niu wartości i rodzin­nych tradycji.

Źródło: strona inter­ne­towa www​.pol​ska​times​.pl